En opeens kleurde Eindhoven blauw. Een heftige verlichte gloed hing over onze stad waarin rode ballonnen vrij en onbekommerd dansten in de wind.
Het bleek het werk van twee lichtkunstenaars. Een lichtpuntje in deze coronatijd en eerlijk gezegd kunnen we dat allemaal wel gebruiken. Want we hebben allemaal onze eigen zorgen. Voor grootouders valt het niet mee om weer ‘nee’ tegen de omgang van hun kleinkinderen te zeggen. Verjaardagen, jubilea, huwelijken, begrafenissen? Weer zijn het aantal bezoekers streng aan banden gelegd.
Een paar dagen geleden kwam ik wandelend in het bos een horecaondernemer tegen. “Ik zit er doorheen”, bekende hij. “Na vijf maanden zijn mijn reserves op.” Geen carnaval, geen vuurwerk tijdens de jaarwisseling, vakanties die geannuleerd moeten worden: we worden zwaar op de proef gesteld. De vraag is, houden we dit met z’n allen wel vol: anderhalve meter afstand houden en geen knuffels geven? En dan heb ik het niet over de drie verwaaide kussen die voor corona als begroetingsritueel populair waren. Nee, even de hand van je uit huis wonende dochter of zoon vasthouden, een hand op de schouder van je zieke buurman leggen of een goede bekende omarmen. Menselijke warmte voelen, huidhonger hebben. Maar het kan niet, we moeten ons er doorheen slaan.
Ik denk dat dit jaar voor het eerst sinds jaren het ontvangen van kerstkaarten zal toenemen. Dat er in december in ieders huis weer een koordje wordt gespannen waaraan al die beste wensen als vrolijke cadeautjes onze huiskamer opsieren. Maar eerst Sinterklaas. De goedheiligman is weer veilig aangemeerd. Nu we zoveel mogelijk thuis moeten werken heeft ook Sint aangekondigd dat hij vanuit huis moet werken. Gelukkig heeft hij in Eindhoven een exclusief onderkomen, waar kindjes hem kunnen komen bezoeken. En wij volwassenen? Laten we de komende tijd de mijter ook eens opzetten en - al is het maar met een paar pepernoten - onze geliefden en kwetsbaren positief verrassen.